Líf Laganema

“Þið eruð fullorðið fólk í háskólanámi”. Þessa setningu hef ég heyrt núna svona 10x í dag, sérstakt þar sem klukkan er aðeins rétt tæplega hálf tíu. Verð að viðurkenna að mér finnst ég ekkert sérstaklega fullorðin þegar þessu er beint að mér. Ætti samt að vera það þar sem ég sit sjálfviljug í fyrirlestri um Flutning Landmælinga….

ÞEgar ég var lítil hélt ég að þegar ég yrði fullorðin myndi ég bara gera skemmtilega hluti. Svona er lífið svekkjandi! Það eina skemmtilega sem ég hef fengið út úr fullorðinsárunum er bílpróf og leyfi til að fara í Ríkið. Kannski ég ætti að kalla það leyfi til að kaupa áfengi því það er víst búið að samþykkja frumvarp þess efnis að selja megi bjór og léttvín í matvöruverslunum.

Annars er ég búin að fá hund Hann heitir Nói og er sonur Teklu. Hann er mesta dúlla í heimi og ég dýrka hann. Svo mikið að mér var alveg sama þótt hann krafsaði í nýju peysuna mína svo núna eru þó nokkrir togaðir spottar á bringunni á mér. Er þegar komin í stríð við nágrannana sem hafa engan hemil á sínum ljóta grimma íslenska hundi sem er stór og illur og geltir á gesti og gangandi. Hann er iðulega laus og kúkar í garðinn okkar. Í gær sá ég hann veitast að manni á hjóli sem næstum datt af því og ég er búin að ákveða að næst þegar ég sé hann lausan ætla ég að hringja í eftirlitið. Helvítis pakk.

Einhverjum gæti ég þótt núna yfir mig frek og afskiptasöm en það er ekkert nýtt svo mér er sama. Hef aldrei lent í nágrannaerjum enda var blómahæðarliðið fyrirmyndarfólk og meðlimir í elítu Garðabæjar. Þau áttu stillt börn og góða hunda. Hér er allt morandi í krakkaormum á aldrinum 4-8 ára sem gera bjölluat og klifra á húsþökum og trjám og pakki sem á lausa grimma hunda virðast albúin til að gera mér lífið leitt. Gríðarlega vel af sér vikið þar sem ég er sjaldan utandyra, og þegar ég er utandyra er það aðeins til að labba útí bíl eða útí garð í pissugerð með Nóa minn.

Jæja, best að læra.

….verð ég eldgömul. Þarf endilega að nota þessar 240 mínútur skynsamlega. t.d. í svefn.

Jæja, nú ætla ég að skrifa færslu í skemmtilegri kantinum

Átti þetta líka fína kvöld í gær með Hjúkkunemanum síkáta, Heiðrúnu hugdjörfu(hvaðan heyrði ég þetta áður??) og Önnu féló, þar sem við fórum út að borða á Ítalíu og fengum mjög góðan mat. Ég veit ekki hvað ég gæti kallast, kannski bara Sigga Löff. Eða Bytta. Sérstaklega þar sem ég er alvarlega að íhuga að fara á árshátíð Fredagsbarsins sem er sólarhringslangt suddafyllerí uppí Bláfjöllum. Brottför er á morgun og ég á að skrá mig í dag. Ef ég fæ miða það er að segja og lögfræðivinir mínir fari líka enda finnst mér heldur leiðingjarnt að vera ein á báti. Niðurstaða kemst á þetta seinna í dag. Er mjög spennt fyrir þessu, þrátt fyrir söguna sem einhver fjórða árs stelpa sagði mér. Sagan innihélt áfengi, grillmat og stóran svefnsal fullum af dauðu fólki. Það var æla á glugganum, æla í stiganum, æla á svölunum, æla fyrir framan annað hvort rúm og klósettin þakin ælu. Ég trúi því ekki að það verði svona ef ég verð með í för. Þegar mér verður hugsað til Landsbankakokteilsins í fyrra er ég samt ekki svo viss :S

Og í sambandi við afmælið mitt. Ég veit ekkert hvað á að gefa mér (og já, ég vil pakka). Ef ég á að vera hreinskilin vantar mig í rauninni ekki neitt, að minnsta kosti ekkert sem kostar undir 8000 krónum hahahahaha. En ég ætla að vera glötuð og segja: bara eitthvað sem ÞÉR finnst fallegt/eitthvað sem kemur frá hjartanu…..

Þjóðarbókhlaðan er annars fremur óhugnanlegur staður. Hér er fullt af fólki sem lítur út eins og venjulegir skólafélagar. Þar á meðal afar álitlegir strákar, afar nördalegir strákar, stelpur sem svipar til mín í gallabuxum og peysu og svo stelpur sem mæta hingað klukkan átta á morgnana með samkvæmismálningu framan í sér, hárið glansandi og klæddar í djammföt eins og t.d. há stígvél, nælonsokka og pils. Ekki er þetta fólk svo sem neitt óhuggulegt, a.m.k. í mínum augum. Jafnvel djammstelpurnar. Heldur eru það gömlu fræðimennirnir sem eru ALLTAF hérna, sveimandi um eins og draugar. Þeir líta út eins og partur af innréttingunni hérna. Bókasafnskonurnar (mínus ein, sem er fín) eru hver annarri grimmilegri og svo fyrir utan alt annað er skítakuldi hérna inni.

Nú spyr maður sig: af hverju lærir Sigríður ekki heima hjá sér? Já, svarið við því er að ég hef alls enga sjálfsstjórn og þegar ég er heima ligg ég bara sofandi uppí rúmi eða glápi á DVD. Hér læri ég þó.

Búin að sitja í glataðasta fyrirlestri aldarinnar, með garnirnar gaulandi og dauðlangandi í koffein. Reddaði því áðan með þristi og rótsterku (bragðvondu) kaffi. Langar óheyrilega mikið til að fara aftur í vinnuna. Ef ég væri núna í vinnunni væri ég nýstaðin upp frá hafragraut og kaffi, búin að hlusta á klámbrandara frá hjúkkum og sjúkraliðum á aldri við mömmu í hálftíma. Þar myndi ég vita flest og geta gert flest, liti ekki út eins og týndur auli og væri ekki að velta fyrir mér dónalegu orðsendingunni sem ég er með beint fyrir framan mig.

Munið! Enga farsímanotkun. Engan mat eða drykk á lesrýminu.

Veltum nú fyrir okkur orðinu “farsímanotkun”. Í símanum mínum er margt hægt að gera sér til dundurs. T.d. hringja í vini og vandamenn, senda vinum og vandamönnum sms, fara í solitaire og fleiri leiki, taka myndir og margt fleira. Að sjálfsögðu hef ég símann á silent hér í þessu heilaga andrúmslofti Þjóðarbókhlöðunnar og gef heldur eigi frá mér múkk í formi almenns blaðurs. Eina hljóðið sem hér er leyft eru ógnvekjandi smellir í háum hælum, einstaka hósti, sjúguppínef eða hnerri ef maður er með kvef, pikk á lyklaborðum og skrjáf í blaðsíðum. Þessi óhljóð eiga nú þegar við um mig, enda skarta ég háum hælum, kvefi, fartölvu og lagaskruddum.

En ef mig myndi nú langa til að senda sms? Pikkið á símalyklaborðinu er varla háværara eða meira pirrandi en pikkið í ó svo fagra Makkanum mínum, og ef svo vildi til að ég fengi svar myndi það koma í formi titrings, sem varla mundi trufla strákinn sem situr fyrir framan mig (önnum kafinn á bakvið þykku Physics bækurnar í Bubbles) og stelpuna við hliðina á mér (önnum kafin að skoða fyllerísmyndir af sjálfri sé og vinkonum) á nokkurn hátt. Hef ég ákveðið því að beygja þessa reglu sökum aðstæðna. Ekki það að ég nenni að senda einum né neinum sms, enda hef ég þann grun að enginn hafi áhuga á félagsskap mínum þessa stundina. Verð víst að sætta mig við þetta metnarfulla fólk sem situr í kringum mig í bili.

Annars verð ég 21 ekki næsta föstudag heldur þarnæsta. Þarf hugmyndir um hvað skuli gjöra, ef eitthvað yfirleitt. Ég er ekkert spennt fyrir þessu afmæli, enda vil ég helst ekki verða 21. Kannski verð ég bara ,,aftur” tvítug. Eins og Charlotte í S&C. Varð hún ekki 36 tvisvar? Kannski ég taki bara á móti blómum og krönsum á milli 15:00 og 15:05.

….liðnar af “fyrsta” skóladeginum og nú þegar finnst mér ég vera á hraðleið til andlegrar glötunar. Mér finnst eini vinur minn í augnablikinu vera Makkinn minn. A.m.k. sá eini sem er vakandi, á landinu, uppfyllir mínar innstu þrár (að hanga daglangt í tölvunni) og svo framvegis.

Ég er með ljótustu tölvutösku í heimi. Hver er memm að kaupa Friis&company’s tösku? Það er ein af mínum innstu þrám einnig, svona þessa dagana.

55 kíló, dragt úr Karen Millen og Prada skór, sjúklega flott íbúð með útsýni yfir sjóinn, BMW með leðursætum, frábært starf hjá Ríkisendurskoðanda þrátt fyrir að kunna ekki að reikna, ísdrottning með design gleraugu og stuttklippt, dökkt og gljáandi hár. Sjóðheitur elskhugi sem heitir Fabio og er male model, eiginmaður sem er glæsilegur, hrokafullur og ríkur, gengur um í Armani og hatar börn og sauðsvartan almúgann. Ég reyki Epique mentól og drekk Mojito, hann reykir vindla og drekkur koníak. Við höldum svo kokteilboð og bjóðum Séð&Heyrt.

I wish. Ég er viss um að ég verð alveg eins og gellan í Knocked Up eftir 2 ár eða svo, mínus það að vera mjó og ljóshærð og vinna hjá E!

(Þessi færsla er meint sem brandrari. Í alvöru)

Hversu sniðugt er það, svona á skalanum 1-10, er að horfa á Children of the Corn 6 klukkan 2:45 á næturvakt á aðal draugabæli höfuðborgarsvæðisins (það bara hlýtur að vera). Eða hversu sniðugt er að horfa á hana yfirleitt?

 Svona er það að gleyma að leigja DVD fyrir næturvaktir. Klapp fyrir mér.

Núna á meðan flestir eru að takast á við dagsins leiðindi, eins og vinnu og skóla og Bootcamp, í þessu líka rigningar-og rokrassgati ligg ég undir mjúkri og hlýrri sæng í myrku herbergi, og sé fram á heilan dag af svefni.

Aaaaaaaahhhhhh……

Gaman að djamma eins og alltaf….feitt djamm báða daga og mér líður í augnablikinu eins og ég sé fimmtíu og fimm. Var ekki á háu plani í morgun, um hálfsjö ef ég man rétt, þar sem ég skrölti upp hlaðið og gat engan veginn opnað útidyrahurðina þar sem lykillinn var tímabundið á stærð við hárþurrku. Þurfti að leita annarra leiða til að komast í bælið, en þær leiðir földu í sér blautt og ógeðslegt gras, háa hæla, hlið sem ég gat ekki opnað og þurfti að klifra yfir og þvottahúshurð sem ég gat opnað í þremur tilraunum. Samt var ég alls ekki svo drukkin :S Ég kenni því um að ég drakk drykk að vali barþjóns á Gauknum, datt á gólfið á Gauknum (Heiðrúnu að kenna), dansaði við Meatloaf, sá sjálfan Eið Smára Guðjohnsen á Laugarveginum, datt í stiganum á Sólon (skónum að kenna), fór í klikkaða leigubílaröð þar sem úði og grúði af undarlegum náungum, það rigndi eldi og brennisteini yfir röðina og ég varð hundblaut o.s.frv. (Sjáðu bara af hverju þú misstir, Helga svefnpurka).

Samt var þetta nú bara ágætt. Þó að mér líði eins og innyflin á mér séu í skrúfstykki. HEf heldur engan sjálfstæðan vilja, greinilega, því ég var að enda við að segja hressilega já við næturvakt í nótt.

Ég er auli.

Í dag fékk ég ekkert smá rafmagnsstuð af hárþrurrkunni. Alveg merkilegt fyrirbæri þessi þurrka. Ekki furðulegt að ég nota hana næstum aldrei.

Í gær hélt náinn ættingi minn að ég væri 17 ára. Merkilegt þar sem þessum sama ættingja var bæði boðið í tvítugsafmælið mitt og stúdentsveisluna.

Áðan sagði móðir mín: Hei, ertu komin með eyrnalokka? Mjög skemmtilegt þar sem ég fékk lokkana á miðvikudaginn.

Og þar sem enginn vill leika við mig hef ég samþykkt að mæta á extravakt í vinnunni. Þær fréttir glöddu föður minn mikið. Ég held hann haldi að ég sé að breytast í ónytjung.